ส า ย ล ม ที่ ผ่ า น ม า

.

ประจงแอบแนบชิดสนิทน้อง

มือประคองสองปรางอุ่นละมุนหมาย

อิ่มอกอุ่นนุ่มละมุนเมียงละมาย

เจ้าทำคล้าย ละม้ายมองต้องแสงจันทร์

.

ผิ-วชนต์แจ่มกระจ่างนางอนงค์

อยากน้อมลง แนบร่างไม่ห่างหาย

ละมุนกลิ่นแก้มนวลเชื้อชวนชาย

พี่ก็หมายก่ายประกองแนบสองจันทร์

ละไล่เลียดเสียดเสาะเสนาะหู

เจ้าโฉมตรู เอียงแอบอกตระหนกฝัน

แหงนเงยหน้า พริ้มตารอ ต่อรำพัน

โอษฐ์นวลขวัญ เชิญชวน ป่วนอกชาย

.

นวลปากน้องพี่ป้องปิดไม่คิดเปิด

ใจเตลิดลอยล่อง ท่องธารฝัน

เกี่ยวกระหวัด รัดกายก่ายรำพัน

พาจอมขวัญ เที่ยวล่องท่องฉิมพลี

ไล้เลียบแก้มนวลปรางค์ พรางส่ายสอด

นาสิกรอดรุกไล่ ลงไรผม

เจ้ากระหวัดบิดกาย คล้ายให้ชม

ฉวยแนบชมเนินน้องทั้งสองนาง

.

เจ้าแหงนกายคล้ายท้า สายตาพี่

โอ้คนดี พี่จะแย่แม่จอมขวัญ

ประจงจูบลูบพิศ สนิทกัน

พร่างรำพัน ประโลมจูบลูบผิวกาย

ละมุมหมายปลายนิ้ว ต้องผิวเนื้อ

ดังกลีบเกื้อเกสร ที่หงอนหงาย

ภุมรีเชยแอบ คงแทบตาย

อาจต้องวายตายกลางชล ดลนที

.

ดั่งพายุพรายพัดสะบัดโบก

กิ่งอโศกโยกย้าย ส่ายลมฝน

ยิ่งลมแรง ยิ่งเร่งไล่ ในลมบน

ต้องห่าฝน ผิวกายผ่าว ราวต้องไฟ

ดังกรีฑาพาที ที่ไล่รุก

นึกสนุกรุกไล่ ใครจักหนี

ต่างรุกเร้า โล้มเล่า เข้าราวี

กลางนทีสายสวาท จะขาดกาย

.

พอลมบนพ้นพัดสะบัดโบก

ความไหวโยก ก็มลายคล้ายภาพฝัน

ต่างตะกองประคองกอด ออดรำพัน

พาจอมขวัญ เที่ยวท่องล่องฉิมพลี