ส า ย ล ม ที่ ผ่ า น ม า

คุณเคยมั้ย ...................

ในทุกเช้าที่ตื่นมา แล้วรู้สึกว่ามันเว้งว้าง ว่างเปล่า

ไม่รู้เหมือนกันว่า ตื่นมาทำไม ตื่นมาเพื่ออะไร

ในบางเวลา หาคำตอบให้กับชีวิตของตัวเอง ตั้งแต่เริ่มต้น จนสิ้นสุด แต่ก็ไม่รู้คำตอบของมัน ไม่รู้เลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าทำไม เพื่ออะไร เพื่อใคร และเพราะอะไร

ทุก ๆ ลมหายใจของตัวเอง  รับรู้ได้ถึงความเจ็บแปลบของทุกการเข้าออกของลมที่ไหลผ่านระบบทางเดินหายใจลงไปสู่ร่างกาย หล่อเลี้ยงจิตใจ

บางทีอาจจะเป็นเพราะความไม่สมบูรณ์ทางความคิดของตนเอง หรือเพราะอารมณ์ขาดอาหารหล่อเลี้ยงจิตใจ ซึ่งก็ตอบไม่ได้อีกว่าทำไม เพื่ออะไร เพื่อใคร และเพราะอะไร

ทุกครั้งที่รู้สึกตัวเอง กลับเหมือนไม่รู้สึก เหมือนร่างกายที่ขับเคลื่อนทางความคิดและกายภาพ ถูกสั่งการให้ดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็น ตามที่มันต้องเป็น

 แค่ตื่นขึ้นมา และหลับไปในแต่ละวันแค่นั้นก็ยังยากเย็นเชื่อไหม ?

ถ้ามีใครซักคนถามว่า อะไรคือสิ่งทียากที่สุดในการดำรงชีวิตอยู่ ? คงตอบได้คำเดียวคือ "การหายใจ" ถึงแม้นเราจะรู้ดีกว่า มันก็แค่หายใจทิ้งไปให้หมดวัน ให้หมดวัน แค่หมดวัน ......

ทุกครั้งของการที่ต้องฝืนความคิดของตัวเอง นั่นเรารับรู้ได้ดีของอาการขาดอาหารทางจิตใจ ขาดภาวะในการรักษา ตัวตน รักษาจิตวิญญาณของตนเอง

ใครกัน ยิ้มและหัวเราะ ในขณะที่อยากร้องไห้แทบใจจะขาด

ใครกัน ยอมรับทุก ๆ อย่าง ในขณะที่สมองบอกว่า มันไม่ใช่

ใครกัน ? ?

ใครทำจิตวิญญาณของตัวเองหล่นหาย ใคร ? ใคร ? ทำไม เพื่ออะไร เพื่อใคร และเพราะอะไร

คุณเคยสังเกตุกันมั้ย ในบางเวลา ............... เงาของคุณหายไป มันไปไหน ทำไม ?

ฉันเคยตื่นมาพร้อมกับคำถามที่ว่า จิตวิญญาณ อยู่ที่ไหน ในร่างกายอันบอบซ้ำนี้

ร่างกาย

หัวใจ

หรือที่ใด

ในเวลาที่ต้องรับแรงกดดันอันมากมาย เกินกว่าจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ของฉันจะรับไหว ร่างกายแทบไม่ไหวติง ไม่รับรู้กับสภาพภายนอก แต่ภายในสั่นไหว ไร้กำลัง ฉันนอนนิ่ง ๆ อยู่ได้เป็นวัน ๆ เพียงแค่ เผื่อว่าหากร่างกายฉันไม่รับรู้อะไรแล้ว จิตใจฉันจะไม่ต้องรับรู้อะไรไปด้วย

 แต่มันไม่ใช่ มันไม่จริง

ฉันพบว่ากลางคืน คือ โลกของฉัน โลกที่ไม่มีใครก้าวล่วงเข้ามาได้ โลกที่มีแต่ความเงียบงันของราตรี ที่บางทีมีแสงดาวและแสงจันทร์อยู่เป็นเพื่อนกัน สายลมพัดแผ่ว

ฉันอยากเป็นสายลม .........

สายลมที่ไปได้ในทุกที่ ไปได้ทุกเวลา และไม่มีความผูกพันกับทั้งตะวันและแสงดาว ไม่มีทิวา ไม่มีราตรี ไม่มีตัวตน ใช่ เพียงแต่ไม่มีตัวตน .............

ฉันรู้ว่า ฉันชอบความมืดมิดของรัตติกาล แต่ขณะเดียวกัน ฉันก็ชอบความแดงฉานของสายเลือด หยดหยาดของการกระจัดกระจายที่ไร้ทิศทาง ดอกดวงที่ไม่ได้ผ่านการออกแบบจากสิ่งใด ๆ นอกเหนือจากสายลม และแรงดึงดูดของโลก

คำถามเก่า ๆ กลับเข้ามาอีกหน

จิตวิญญาณอยู่ที่ใด ?

ร่างกาย

หัวใจ

หรือในสมอง

หรือ

.

.

.

.

มันคือความไร้ตัวตน

คืนนี้ คืนนี้ ฉันคงได้รู้ว่ามันอยู่ที่ใด ในรติกาลที่ฉันเป็นเจ้าของ ในโลกที่ชีวิตและจิตวิญญาณถูกปกป้องไว้ด้วยเกราะอันอ้างว้างและเหนี่ยวแน่น

คุณเคยอยากรู้มั้ยว่า หน้าตาของจิตวิญญาณที่ไหลออกจากร่างนั้นเป็นอย่างไร

คืนนี้ หากแต่ฉันจะรับรู้ความไร้ตัวตนของตนเอง ฉันจะปลดปล่อยจิตวิญญาณนั้น

.

.

.

.

ราตรีมาเยี่ยมเยือนฉันอีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องเหมือนเชิญชวนให้มาร่วมรัตติกาลร่วมกัน ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตาทอดมองไปยังฟ้าสีดำเบื้องหน้า .....

ฉันอยากปลดปล่อยตัวเอง ฉันอยากเป็นสายลม .......

ฉันอยากเห็นจิตวิญญาณของตนเอง

ฉันยืนอยู่บนระเบียง ด้านหน้าของฉัน คือ แม่น้ำและราตรีใต้แสงจันทร์ ถึงเวลาเสียที

ฉันหันไปมองกำแพงบ้าน รั่ว และห้องนอนที่กักขังจิตวิญญาณของตนเองมาชั่วกัลปชั่วกัลย์ วันนี้ฉันจะปลดปล่อยมัน

แต่

.

.

.

.

ฉันก็ยังอยากเห็นจิตวิญญาณของตนเอง ออกจากร่างกายมายังรัตติกาลของตนเอง

ทางเดียวที่จะเห็นมัน ฉันคว้ำกระบอกปืนลงจรดปลายลำกล้องไว้ที่ท้ายทอย ใช้นิ้วกลางสอดไว้ที่โกร่งไกปืน เหมือนการปลดปล่อยจะเป็นหนทางเดียวที่จะไร้ตัวตน ทันทีที่กดน้ำหนักลงบนนิ้วกลาง .............

หยาดเลือดสด ๆ หยดไหลกระจัดกระจายไร้การควบคุม ดอกดวงที่ไม่ได้ผ่านการออกแบบจากสิ่งใด ๆ นอกเหนือจากสายลม และแรงดึงดูดของโลก พุ่งอย่างไร้ทิศทางไปบนกำแพง สิ่งที่ฉันเห็นกลับมิใช่จิตวิญญาณ แต่กลับเป็นมันสมองที่สวยงามที่สาดซัดกระจัดกระจายป่ายปนไปกลับหยดเลือดสีแดงฉาน

ไร้การรับรู้อะไรอีกต่อไป

ไร้คำถาม

ไร้คำตอบ

ไร้ร่างกาย

ไร้ตัวตน

ไม่มีทิวา

ไม่มีราตรี

.

.

.

เมื่อนั้น ฉันปลดปล่อยตนเอง

.

.

.

ฉันคือสายลม .................