ส า ย ล ม ที่ ผ่ า น ม า

อย่างที่รู้ ๆ กันค่ำคืนของวันนี้วันที่ 31 ตุลาคม คือ ค่ำคืนของการฉลองของบรรดาภูติผีของชาวตะวันตก ที่จะได้ทีออกมาเริ่งร่าท้าลมหนาวกันอย่างไม่ต้องเกรงกลัวยมฑูตยมบาลใด ๆ ในค่ำคืนนี้

ชาวตะวันตกโดยเฉพาะชาวอเมริกาจะถือเป็นประเพณีในการจัดงานเฉลิมฉลองงานปล่อยผีนี้เลยทีเดียว ถนนบางสายการเป็นเทศกาลแหล่งท่องเที่ยว เช่น ย่านคาสโตร์ แคลิฟอร์เนีย ในทุกวันที่ 31 ตุลาคมบรรดาชายจริงหญิงแท้ต้องยอมหมอบราบคาบแก้วให้กับบรรดาดอกไม้เหล็ก และเพศทางเลือกที่ออกมาแสดงตัวตกแต่งร่างกายและเดินพาเลซกันอย่างเมามัน

 

และก็ต้องยอมรับว่าการหลั่งไหลทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ได้แทรกซึมเข้ามาในรูปของนักท่องเที่ยว การท่องเที่ยวร้านค้าย่านตลาดต่างเอาอกเอาใจนักท่องเที่ยวต่างชาติจัดงานเทศกาลขึ้นแทบจะในทุก ๆ เทศกาลไม่หวั่นกระทั้ง ตรุษจีน วันขอบคุณพระเจ้า และแน่นอนพลาดไม่ได้เลยที่เดียว "วันฮาโลวีน" โดยเฉพาะฮาโลวีนที่ถนนข้าวสาร ซึ่งเป็นแหล่งที่พักขึ้นชื่อของบรรดาแบคแพคเกอร์

ทางเข้าถนนข้าวสารด้านสีแยกคอกวัวผู้คนล้นหลาม

หลังจากที่นัดแนะจะไปเดินชมบรรยากาศ "ฮาโลวีน..ข้าวสาร" กับ Blogger apooh เป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เมือถึงเวลาเดินออกจากซอยบ้านมาจริง ๆ ต้องถึงกับตะลึง ตึง ตึง กับบรรดาฝูงยานพาหนะสี่ล้อที่จอดนิ่งสนิทติดทนนานอยู่บนท้องถนนหน้าบ้าน ราวกับถนนสามเสนนั้นมีมหกรรม "มอเตอร์โชว์" เสียนีกระไร ดีนะไม่มี พริตตี้ หน้าใสมายืนคอยให้บริการข้อมูลสัดส่วน และราคาต้าอ่วย (ของรถ อะนะคิดอะไรกัน) ไม่งั้นจะเหมามาเผื่อเพื่อนซักคน เอ้ย !!! ซักคัน

มนุษย์ล้านเจ็ดสิบเอ็ดแสน

คำนวณปริมาณและอัตราการขับเคลื่อนบนท้องถนนแล้ว คาดว่าการเดินทางด้วย "สองแรงเท้า" ที่เคลื่อนไหว จะไวกว่า "หลายแรงม้า" ที่จอดอยู่และค่อย ๆ กระดืบ กระดืบไป อย่ากระนั้นเลยเดินไปเถอะ

เอ๊ะ!!! หรือเราหลงมา "สหประชาชาติ"

ไม่รู้ว่าฝูงชนนัดกันก่อความไม่สงบในประเทศหรือมีงานเทกระจาดที่ถนนข้าวสาร และผู้คนก็ต่างทยอยกันเดินทางมาที่นี่อย่างไม่ขาดสาย จนมองไปที่ใด ๆ ก็กลาดเกลือนไปด้วยบรรดาฝูงชนหลากหลายชาติพันธุ์

แด๊นเซอร์ผีน้อยผีใหญ่ เขย่าโขยกกันอยู่บนเวที

กว่าจะดำเนินด้วยสองเท้าพ่อให้มาจนถึง "เบอร์เกอร์คิง ถนนข้าวสาร" ใช้เวลาไปหลายนาที แต่จากที่คำนวณด้วยสองตาที่สายตาสั้น ๆ ข้างนึงไม่ต่ำกว่า 550 พบว่า "กูเดินน่ะดีแล้ว"

ไอ้ตัวไม่ใส่เสื้อข้างหลังอ่ะ คาดว่าจะเป็น "ลูซิเฟอร์"

มองลอดกระจกใสเขาไปยังร้าน ทำให้โล่งใจขึ้นมาบ้างที่พี่หมีพูร์แกยังสำเริงสำราญอยู่กับหนังสือตรงหน้า หลังจากได้สังเวยเบอร์เกอร์ไปแล้วเซตใหญ่

ว๊า แย่จัง คนสวยโดนสวมเขา

เรานั่งพูดคุยถึง Toppic เกี่ยวกับผู้คนรอบข้างพูดถึงเพื่อน ๆ ที่รู้จัก ด้วยความรักและคิดถึง (นินทานั้นหละ) จนได้ที่พลีมันกันแล้วพี่หมีพูร์ก็ถามมาด้วยเสียงอันวิตกว่า

"จะเข้าไปจริงเหรอคุณ"

สายลมฯ มิได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าไปหนึ่งจึกและออกเดินนำข้ามถนนไป

ผีจีนเจอผีฝรั่ง

(ห้ามถามอายุเจ๊แกว่าแกตายตอนแก่แต่อาม่วยตายตอนสาว - ซวยเลยไม่น่าอยู่นานเลย ไม่เสถียร)

ผู้คนบนถนนข้าวสารวันนี้ราวกับมีการจัดงานเทกระจาดก็ไม่ปาน หากแต่ต่างสีผิว ต่างเพศ ต่างวัยและเผ่าพันธุ์แต่กลับมารวมกันเพื่อร่วมเฉลิมฉลองเทศกาล "ฮาโลวีน" จนสายลมฯ นึกสงสัยตัวเองว่า "ไอ้ฮาโลวีนนี่มันงานประจำชาติเราใช่มั้ย ???"

ผีจีนสู้วัยไม่ไหวเล่นพวก ขนกันมาทั้งครอบครัว

เวทีน้อยใหญ่ที่ได้รับการสนับสนุนอย่างเป็นทางการจากเครื่องดื่มแอลกอฮอร์ยี่ห้อขึ้นชื่อ (ว่าไม่อร่อย) มีการจัดการแสดงสารพันไม่ว่าจะเป็นการนำวงดนตรียอดนิยม (แต่สายลมฯ ไม่นิยมเลยจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร คลับคล้ายคลับคลาว่าจะชื่อ "สล๊อตแมชชีน") มาขับกล่อมบรรเลงเรียกความเร่าร้อนในสายเลือดที่ชุ่มแอลกอฮอร์ของผู้คนบนถนนข้าวสาร

ผีชาติไหนไม่รู้ แต่ถ้า You sit with me ต้องเสียเงิน (เอาสิวะ)

หรือการแต่งการเป็นผี (ตรงไหนวะ) แบบแปลก ๆ ของพิธีกรบนเวที รวมทั้งลีลาการเต้นโยกย้ายเขย่าซ้ายโขยกขวา ไม่หวั่นว่าเวทีอันทำขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่มั่นคงไม่ไม่ล้มลงมาฟาดหัวใคร

นางมารกะนางฟ้ามาคู่กัน เห้อ น่าจับแยกเอาเข้าบ้านเราเน้อ

ภูมิผีหลากหลายที่ไม่คิดจะได้เจอก็มาเจอกันที่นี่ (ดีนะไม่มีผีตนใดเจอะเจอฝาแฝดที่หายไปเมือยี่สิบกว่าปีก่อน และมีปานรูปสนู๊ปปี้ที่แก้มก้น ไม่งั้นคงถลกก้นกันกระเจิง) อย่างคุณพรี่ที่ไม่มีสิทธิ์แคะขี้มูก เฟรดดี้ ครูเกอร์ คุณน้องผีพยาบาลนั่งเลี้ยงลูกชาวบ้านสองสามตัว ไม่เว้นกระทั้งผีจีน แน๊ะ มากันทั้งครอบครัวต่างหาก แต่ผีที่พวกมากหน่อยเห็นจะเป็นผีดูดเลือด กับผีกระไบ (เขาแดง ๆ อ่ะ) ซึ่งคาดว่าจะซ้อมสวมเขากันก่อนเวลาอันสมควรจะเป็นจริง

เฟรดดี้ ครูเกอร์ก็มากะเขาด้วย สงสัยมาขอให้สาวแคะขี้มูกให้

แต่ที่สำคัญและสายลมฯ พยายามใช่สายตาสอดดดดดดดดดดดดดและส่ายมองหา พระเจ้าช่วย (แนะอุทานเป็นปะกิตกะเขาด้วย) ไม่ยักกะมีผีไทยซักตน โอ้ นี่เราถูกกลื่นวัฒนธรรมแม้นกระทั้ง "ผี" ไปแล้วเหรอ ไม่ว่าจะเป็น "นางตะเคียนแสนสวย" "นางตานีสุดเซ็กซี่" หรือผีนอมอลอย่าง "แม่นาค" ก็ไม่มีให้เห็นซักตนเดียว "ให้ตายเถอะโรบิน" หรืออีกหน่อยเราต้องจัด "วันผีไทยแห่งชาติ" กันซะหละมั้ง

ใครอยากเป็นศพ เชิญเข้ามา 50 บาทขาดตัว

อาชีพที่ดูจะรุ่งเรืองเฟื่องฟูในวันนี้ และวันเดียวตลอด 365 วันที่ผ่านมาคงไม่พ้นอาชีพ "รับจ้างแต่งเป็นศพ" หรือ "รับจ้างแต่งเป็นผี" ซึ่งสนนราคาก็ไม่แพงหน้าละ 50 บาท ใครอยากเป็นผีก็เรียนเชิญ แต่ฝีมือไม่ต้องพูดถึงให้สายลมฯ สะบัดปลายภูกันซักสองสามทียังเป็นผีซะกว่า (เพราะปลายภูกันทิ่มกระเดือกแตกตาย) อาชีพขาย "แผลเป็น" "แผลเน่า" ก็ดูจะรุ่งเรืองมากในวันนี้ ไม่เว้นแม้นอาชีพ "ขายเขา" ให้ "สวม"

ร้านรวงตกแต่งให้เข้ากับเทศกาลวัน ฮาโลวีน เพื่อต้อนรับลูกค้าในวันนี้โดยเฉพาะ

เอาเถอะค่ะ ก็สนุกสนานกันไปแต่อย่าให้ใครเขามองเห็นเราเป็น "เมืองขึ้นทางวัฒนธรรม" ใครจนเกินงามก็แล้วกัน ขอให้มันเป็นแค่ "เรียนแบบแค่สะใจ ความเป็นไทยอยู่ในสายเลือด" ก็พอ

กว่าจะเดินผ่านถนนแห่งภูติผีมาได้จนสุด ฝนฟ้าก็ดูไม่เป็นใจตกกระหน่ำเสียจนต้องหาที่หลบกัน แต่อย่างว่านะค่ะ อยู่ใต้ฟ้าจะกลัวอะไรกับฝน สายลมฯ น่ะไม่กลัวอะไรหรอกค่ะ แค่ "กลัวเปียก" กับ "กลัวฟ้าผ่า" เท่านั้นเอง (สาบานไว้แยะ) เสียงไซเรนรถพยาบาลดังลั้นถนน ชายหนุ่มสามสี่คนหิ้วเปล (เหมือนกระดานพลาสติกมากกว่า) วิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาทางพวกเรา

"ขอทางหน่อยครับ ๆ ขอโทษครับ" ดูท่าทางพวกเขารีบเร่ง เพลกระดานของเขานำหน้ากระแทกหัวกระแทกหูผู้คนไปตลอดทาง ราวกับจะทำยอดผู้บาดเจ็บจะได้เก็บไปซะทีเดียว

หญิงชาวต่างชาตินั่งจมอยู่ข้างทาง รอบกายหล่อนมีสำลีชุ่มเลือดเท้าที่เคยขาวบัดนี้กลับขาวด้วยผ้าพันแผล เมา - วิวาท มีเหตุผลเท่านี้เท่านั้นในใจสายลมฯ แล้วไอ้พวกนี้มันจะรีบมาทำไม ผ่าคนมาแทบจะฟาดหัวคนแตกตายไปหลายคน เพื่อจะมาเก็บน้องแหม่มขาเจ็บคนนี้คนเดียว เห้อออออออออ

สายลมฯ มองหน้า apooh เป็นนัยยะว่ารู้กัน ฝ่าสายฝนพรำไปหาอะไรกินกันดีกว่าเรา......