เพิ่งเข้าใจ
Posted by ญาใจ , ผู้อ่าน : 52 , 20:43:56 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้


    เมื่อตอนฉันอายุ 14 ปี ฉันเคยหนีออกจากบ้าน ด้วยความน้อยใจในตัวเองที่ทำไมหลังเลิกเรียนเรากลับมาบ้านแทนที่จะได้เล่น กับเพื่อนๆแต่ก็ไม่ได้เล่น เพราะที่บ้านขายอาหาร กลับมาฉันต้องมาจัดเตรียมของที่จะขาย ก่อนที่ร้านจะเปิด 5 โมง บางวันลูกจ้างไม่มา ฉันต้องทำทุกอย่าง ตั้งแต่จดรายการอาหาร เสริฟและก็ล้างจาน

คุณพ่อทำงานอยู่ภัตคาร

   รอบเย็นคุณพ่อต้องเข้างาน 5 โมงเย็น ทุกๆวันที่ฉันกลับจากโรงเรียน ฉันจะเห็นคุณพ่อนอนก่ายหน้าผากเสมอ ฉันไม่รู้ว่าคุณพ่อคิดอะไรกลุ่มใจอะไรเพราะก่อนหน้านี้ พี่สาวคนโตได้หายตัวไป ฉันไม่แคร์และไม่เคยคิดว่าคุณพ่อท่านกลุ่มใจอะไร จนมาวันนี้ ฉันจึงได้รู้

   ช่วงที่พี่สาวหายตัวไป คุณพ่อขี่มอไซ เที่ยวตามหาพี่สาวให้วุ่น ส่วนฉันก็ตามคุณพ่อไปทุกๆที่ บางครั้ง ฉันนั่งซ้อนท้าย ฉันรู้สึกได้ว่ามีน้ำที่แรงมากับสายลมหล่นมาใส่ที่หน้าฉัน ฉันรู้ว่าคุณพ่อร้องไห้ คุณพ่อทำทุกอย่างไปทุกที่เพื่อที่จะได้พบพี่สาว แต่ก็หมดหนทางที่จะได้ข่าว

ส่วนตัวฉันอย่างที่บอก ฉันหนีออกจากบ้าน เพียงแค่ความน้อยใจ ฉันได้รู้จักรุ่นพี่คนนึง เธอมาบอกว่า เธอจะไปทำงานที่พัทยา ตำแหน่งแคชเชียร์ ฉันจึงขอตามไปด้วย ให้ฉันไปทำอะไรก็ได้ ทั้งๆที่ฉันเรียนอยู่แค่ ม.1 ฉันตัดสินใจไปกับพี่เขาโดยที่ไม่ได้บอกกับทางบ้านเลย เสื้อผ้าติดตัวมาไม่กี่ชุด

ช่วงแรกฉันไปเป็นพนักงานเสริฟ สนุกค่ะ เป้นร้านไอศครีม เจ้าของเป็นฝรัง อยู่พัทยาใต้

ที่ พักก็มี อาหารก็ฟรี ยูนิฟรอมก็เท่ห์ เงินเดือน 600 บาท ฉันทำได้สามเดือน นายฝรั่งก็ให้ฉันมาอยู่ส่วนทำไอศครีม ฉันทำทุกอย่าง ตั้งแต่เสริฟ ทำไอศครีม ล้างถ้วยล้างแก้ว

ช่วงไหนฉันได้เข้ากะเช้า ก็เริ่มงาน 06.00 น.ถึง 14.00 น. หลังเลิกงานฉันไปเปลี่ยนชุด แล้วก็จะไปเดินเล่นที่ทะเล ฉันชอบทะเล แต่ฉันว่ายน้ำไม่เป็น ฉันนั่งมองทะเล ฉันได้แต่ถามตัวเองว่า ป่านนี้

คุณพ่อจะออกตามหาฉันบ้างมั้ย? คุณพ่อจะคิดถึงฉันบ้างมั้ย?

     จน กระทั้งร่วมปี ร้านของนายฝรั่งต้องปิดกิจการนี่แหละ เป็นวันที่ฉันคิดถึงคุณพ่อมากที่สุด ฉันจะทำยังไง ฉันจะทำอะไรต่อไปดี เพราะพี่คนที่พาฉันไปเขาบอกว่า จะกลับไปบ้านไปหาคุณพ่อคุณแม่

  แล้วฉันละ....ใช่ฉันยังมีคุณพ่ออยู่ พอฉันเดินทางกลับมาที่ กทม ฉันไม่กล้าเข้าบ้าน ฉันไปหาญาติของคุณพ่อ  ญาติของคุณพ่อก็บอกว่า ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่มีพ่อแม่คนไหนเขาไม่รักลูกหรอก เขาให้อภัยเสมอ ทางญาติ ก็ติดต่อคุณพ่อว่าฉันอยู่ที่ไหน

    ไม่นานคุณพ่อก็ขี่มอไซมาหา ตอนที่ฉันได้เจอคุณพ่อ คุณพ่อถามฉันไม่มาก เป็นไงบ้างลูก สบายดีมั้ย? กินข้าวมารึยัง หิวมั้ย? ปะไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน แล้วคุณพ่อก็ไม่ถามอะไรอีกเลย ฉันแค่รู้ว่าท่านห่วงฉันขนาดไหน ช่วงที่ฉันทานก๋วยเตี๋ยว ซึ่งเป็นของโปรดที่สุดของฉัน ท่านมองฉันด้วยความดีใจในตาของท่านแดงๆ ช่วงขากลับบ้าน ฉันซ้อนมอไซของพ่อแล้วก็กอดเอวของท่านอย่างแน่น

น้ำตาก็ไหลด้วยความดีใจที่คุณพ่อไม่ได้ว่าอะไรฉันเลย ฉันได้แต่ร้องไห้แล้วก็ขอโทษท่านในใจ

 พ่อจ๋า หนูขอโทษ พ่อจ๋าหนูขอโทษ พ่อจ๋าหนูขอโทษ

นี่แหละค่ะ เล่าย่อๆ คุณพ่อ คงจะเหมือนฉันในตอนนี้ ที่ฉันกำลังตามหาลูกชายซึ่งหายออกจากบ้านไป ตั้งแต่ เมื่อวันเสาร์ ที่ 2 ม.ค 53

จริงอยู่เขาเคยหนีออกจากบ้านไปเมื่อก่อน แต่ฉันก็หาจุดที่เขาจะไปได้ แต่ตอนนี้ฉันทำมาหมดแล้ว

ทุกคำแนะนำ ฉันทำแล้ว มีพี่บางท่านก็บอกว่า อายุขนาดนี้ เดี๋ยวเขาก็กลับมาเอง

พี่บางท่านบอกว่า เดี๋ยวเงินเขาหมดก็กลับมาเอง

เขาไม่ไปไหนไกลหรอก อาจต้องให้เวลากับเขา ช่วงนี้ เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ

ใช่ ฉันเคยเป็น ฉันไม่ติดต่อคุณพ่อเลย เกือบหนึ่งปี

แต่สมัยนู้น กับสมัยนี้ ฉันไม่แน่ใจ กับสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปไวมาก

ตอนนี้ฉันคงได้แต่ภาวนา ขอให้เขาเป็นอย่างฉัน

เข้มแข้ง อดทน แล้วเมื่อไหร่ที่หมดหนทาง

ขอให้คิดถึงฉันเป็นคนแรก แม่ญา

ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่มีให้

เข้าใจว่าทุกๆท่านเป็นห่วง ทั้งเรื่องน้องเค ทั้งเรื่องสุขภาพของญาใจ

ยังไงก็จะตามหาน้องเค ให้ถึงที่สุด

ฝากไว้เป็นอุธาหรณ์

กับเด็กที่เคยมีปัญหา เราสามารถแก้ไขปัญหาของเขาได้

อย่าใช้อารมณ์เรื่องในอดีตมาตัดสินใจกับเขา ไม่งั้นมันจะยิ่งทำให้เป็นปมที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม

เรื่องของกฏหมายก็อีกอย่าง อย่าละเลยประชาชนของคุณ

จริงอยู่ เขาไม่ใช่ลูกหลานของคุณ แต่เขาก็เป็นเด็กคนนึง

ที่คุณแม่รึคุณพ่อรึปู่ย่าตายายเขากำลังร้อนใจในเรื่องที่เขาหายตัวไป

อยากให้พวกคุณใส่ใจกับเรื่องนี้ด้วย

เมื่อไหร่ที่ น้องเค ติดต่อมา ฉันจะรีบแจ้งให้ทราบทันที่ค่ะ

ขอบพระคุณทุกๆท่าน ตอนนี้คงยังไม่สามารถเอ่ยนามได้

เพราะกำลังใจและความห่วงใยที่มีให้มานั้นมากมายเหลือเกิน

ขอบคุณ โอเคเนชั่นบล็อกค่ะ

ขอบคุณทุกๆท่าน ขอบคุณ

ญาใจ แม่ญาของน้องเค

เรื่อง ที่เกี่ยวข้อง

เมื่อลูกชายหายไป

http://www.oknation.net/blog/yahyy/2010/01/05/entry-1

Comment

Comment:

Tweet