ส า ย ล ม ที่ ผ่ า น ม า

"แก้ว....มึงจะเอาจริงเหรอ หยุดแค่นี้เห้อมึง ยังทันนะ ไปขอโทษมันไป" นกยังพูดกรอกหูฉันไม่หยุดปาก

"ไม่ ......กูจะเล่นกับมัน" ฉันไม่สนใจยังคงตรวจเช็คความพร้อมของสภาพตัวถังรถ รวมถึงระบบสายไฟ และสายเบรค รถที่ฉันต้องทำการโมดิฟายด์กับมือ

".............ถ้าพร้อมแล้ว ขอเชิญคู่แข่งขันเข้ามาที่เส้นสตาร์ท" เสียงกังวานของเครื่องขยายเสียง ดังแหวกความมืดและเสียงอึกทึกของผู้คนมายังฉัน

ยังมีอีกที่ ที่ต้องตรวจฉันคิดระหว่างเข็นรถมอเตอร์ไซด์ TZR คู่ชีพไปยังจุดสตาร์ท "พื้นถนน......" บทเรียนที่ต้องจดจำไปจนตาย

ฉันส่งสัญญาณให้นกเดินสำรวจเส้นทางกว่าร้อยเมตรที่จะใช้แข่งขันไปจนถึงสุดปลายกำแพงกว้างและหนา นกยืนรอฉัน ชุดแดงห่างจากกำแพงไม่ถึงหนึ่งเมตร

"กูต่อไอ้อิฐ 10-1 ใครรองกูบ้าง" ชายวัยรุ่นคนหนึ่งชูปึกแบงค์สะบัดขึ้นเหนือหัว เพื่อเรียกหาผู้ร่วมวงพนัน

"โถ!!! ไอ้เหี้ย ใครจะรองมึง ขนาดไอ้พี่แมนสปอร์นเซอร์อีแก้วยังต่อไอ้อิฐเลย โน้น ๆ เฮียจั๊วะแม่งเครียดอยู่โน้น มีแต่คนเล่นไอ้อิฐ"

ใช่!!! ฉันเป็นรองเห็น ๆ ขนาดสปอร์นเซอร์ของตัวเองยังหันไปเทเงินวางให้ฝ่ายตรงข้าม แต่จะไปว่าเขาก็คงไม่ถูก เพราะเขาเป็นสปอร์นเซอร์ให้ฉันเพียงแค่สถานที่และอุปกรณ์บางตัวสำหรับโมดิฟายด์เครื่อง ฉันต้องคว้านเปลี่ยนซีลและลูกปืนใหม่ทุกตัวในเครื่องยนต์เอาเอง ยกไอดีและขยายไอเสียออกด้านข้าง ปาดฝาสูบ เพื่อให้เครื่องสมบูรณ์ด้วยตัวเอง เป็นวัน ๆ ที่ฉันจมอยู่กับมัน ........ แล้วจะให้ฉันเลิกเหรอ ไม่มีทาง

"กติกา คือ ใครไปหยุดได้เร็วที่สุด และใกล้กำแพงที่สุด จะเป็นผู้ชนะ" เสียงโฆษกประกาศก้อง

เห็นมั้ย กติกาง่าย ๆ แล้วทำไมฉันจะไม่ท้ามันแข่งหละ 

ฉันสตาร์ทเครื่องยนต์รอสัญญาณแห่งการปล่อยรถ เสียงเบิ้ลเครื่องยนต์กระหึ่มอยู่ในเสียงโห่ฮาป่าของฝูงชน ฝูงชนผู้กระหายใคร่รู้ ใคร่รู้ว่าใครจะชนะ ใครแพ้ โดยมิไยจะสนใจว่า  ใครคือผู้เสียหาย   ใครจะตาย!!!

.........ยามนี้ .........ฝูงชนกระหาย "เลือด"

"เลือด" ที่ดูเหมือนกลิ่นของมันยังไม่เลือนหายไปแม้นเวลากว่าเดือน "ชาติ" เพื่อนของฉันที่ต้องสังเวยมันบนพื้นสนามแข่งนี้ กับไอ้คนคนนี้ "ไอ้อิฐ" ถ้าชาติจะสบประมาทคู่แข่งโดยการเฉลียวใจตรวจตราดูพื้นสนามซักนิด ว่ามันไม่ได้มีคราบน้ำมันที่คู่แข่งของชาติราดไว้ใต้พื้นที่โรยทราย ภาพของ "เจ้าชายนิทรา" คงไม่ซ้อนภาพของชาติ............เพื่อนฉัน

ฉันจำได้ติดตา.......ภาพรถที่ปัดสะบัดออกจากสนามแข่ง ร่างของชาติลอยละลิ่ว ก้านคอลงสู่พื้นดัง "กร๊อบ"

สัญญาณธงตราหมากรุกปลิวสะบัดสาวน้อยให้สัญญาณปล่อยรถ

ฉันบิดข้อมือจนแทบจะตั้งฉากกับฝ่ามือ กำแพงอยู่ใกล้เข้าไปเบื้องหน้า แทบไม่เหลี่ยวมองคู่แข่งที่อยู่ด้านหลังเพียงเล็กน้อย เสียงเครื่องยนต์กระหึ่ม เป้าหมายเพียงจุดเดียว "ชุดแดง"

ฉันบีบเบรคมืออย่างแรง หักไหล่พาแฮนด์รถมอเตอร์ไซด์คู่ชีพไปทางขวาอย่างกะทันหัน ขาขวาลงยันพื้นตั้งเป็นหลัก ตัวถังรถเอียงสะบัด แน่นอน ล้อหลังปัดส่งน้ำหนัก

"เสียงตูม" ของของแข็งกระแทกกำแพงดังสนั่น ร่างฉันลอยละล่องสิ้นสติ

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

"แก้ว ๆ" นก ในชุดแดงนั่งบีบมือฉันน้ำตาไหลพราก

"แกรู้สึกตัวแล้วใช่มั้ย แก้วววววววว" เสียงนกสั่นเครือ

"นก.....ตกลงใครชนะ" ฉันถามนกเป็นคำถามแรกที่ลืมตาตื่น

.

.

.

"แก้วแกไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เขาตัดสินให้แกแพ้" นกหยุดคำพูดไปเล็กน้อย

"เขาบอกว่าให้เป็นเกียรติกับไอ้อิฐมัน ตัวมันอัดก๊อปปี้ติดกับกำแพงเลยแก  ล้อหลังรถแกน่ะสะบัดส่งมันเข้ากำแพงอย่างจังเลย ขนาดมันเบรคสุดตัวแล้วนะ  รถแหลกไม่เป็นชิ้นดีเลย"

ฉันแสยะยิ้มให้กับตัวเอง 

.

.

ชัยชนะ.........ที่ไม่มีลมหายใจ  จะมีประโยชน์อะไร