mamorial

อยากกลับบ้าน

posted on 21 Mar 2008 09:06 by sailomteepanmaa in StoriesOfServivor
.
.
เช้าวันนี้ฉันรู้สึกหิวเร็วกว่าปกติ แน่หละเพราะเมื่อคืนฉันไม่ได้มีอะไรตกใส่ท้องฉันเป็นชิ้นเป็นอันเลย ปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด มันจะไม่ปวดได้ไงอ่ะ ไอ้ฝรั่งบ้าเมื่อคืนไม่รู้มันตายอดตายอยากมาจากไหน ฟัดฉันซะระบมไปทั้งตัว

ฉันเห็นมันนั่งมองอยู่ที่บาร์นานแล้ว คิดอยู่แล้วตัวก็โตขนาดนี้คงจะซาดิสต์อีกต่างหาก เจอเข้าจนได้ แต่จะให้ฉันทำอย่างไรหละ ฉันไม่มีสิทธิ์เลือกแขกหรอก ทำไมหนะเหรอ ชั้นต้องการเลิกทำงานนี้ให้เร็วที่สุด ใครมาซื้อฉันก็ขายมันก็เท่านั้น

แรก ๆ ฉันก็อายนะ แต่พอนึกถึงหน้าลูกสาวที่กำลังโตของฉัน ไหนจะพ่อหน้าแม่ที่แก่มากแล้ว จะให้ฉันไปทำมาหากินอะไรหละ ที่ดินเราก็ไม่มีได้แต่เช่าเขาทำกินเรื่อยไป ทำนาไม่เคยที่จะได้เงินมาพอดูแลปากท้องของพวกเรา ลูกฉันต้องมีโอกาสมากกว่าฉัน เขาจะต้องได้กินอิ่ม นอนหลับสบาย ได้เรียนสูง ๆ จะได้ไม่ต้องมาลำบากแบบแม่มัน คนไม่มีความรู้และเส้นสายอย่างฉันไม่มีงานไหนที่ทำเงินให้ฉันได้มากไปกว่างานนี้อีกแล้ว

ริมหาดวันนี้คนไม่ค่อยมากนัก คงเป็นเพราะมันยังเช้าอยู่หละมั้ง ฉันแวะเข้าร้านขายโจ๊กริมทางลงหาด วันนี้ฟ้าแจ่มใสเหลือเกิน ลมพัดแพ่ว ไม่ทันที่โจ๊กชามนั้นจะหมดชาม เสียงคนอึกทึกมาจากชายหาด ฉันเห็นคนวิ่งขึ้นมาจากบนหาด บางคนหกล้มหกลุกต่างส่งเสียงตะโกนต่าง ๆ นา ๆ บ้างก็ตะโกนเตือน บ้างก็กรีดร้อง

สิ่งที่ไล่ตามพวกเขามาคือ คลื่นยักษ์ ใช่ค่ะคลื่นยักษ์ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันลุกขึ้นจากที่และพยายามวิ่งไปตามทางเพื่อหนีมัน แต่ความรวดเร็วและรุนแรงของมันเทียบได้กับมัจจุราชขนาดยักษ์ที่โถมถีบร่างฉันให้ไถลไปข้างหน้า และล้มลงไหลไปตามแรงน้ำที่เชี่ยวกราก

ร่างฉันปะทะกับต้นไม้ริมถนนฉันพยายามที่จะเกาะเกี่ยวมันไว้ ความรุนแรงของมันกระชากฉันหลุดไหลลงไปทางริมหาดเมื่อคลื่นลูกเดิมไหลกลับลงทะเล ฉันถูกเกลียวคลื่นม้วนรวมกลับไปสู่พื้นน้ำ

ฉันพยายามตะเกียกตะกายยึดเหนียวซากปลักหักพังที่ไหลรวมลงมาพร้อมกับร่างอันบอบซ้ำจากการกระแทกจากสิ่งต่าง ๆ ที่ไหลลงทะเลมาพร้อมกัน

ทั้งน้ำและเศษทรายไหลทะลึกเข้าปากและจมูกฉันมันสุดแสนจะทรมาณแสบไปหมดทั้งลำคอและใบหน้า อึดอัดไปหมด ร่างกายฉันเจ็บระบม ฉันหวาดกลัวในสิ่งต่าง ๆ ที่ฉันกำลังประสบอยู่ ฉันพยายามทะลึ่งตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ

ใจของฉันเห็นแต่หน้าลูกน้อยและพ่อแม่ซึ่งอยู่ในแดนกันดาร แต่ดูเหมือนความพยายามของฉันจะไม่เป็นผลเท่าใดนัก เมื่อเหมือนถูกโยนด้วยมือมัจจุราชแห่งสายน้ำ

ฉันรู้สึกได้ว่าร่างของฉันได้ถูกจับเหวียงหวือสวนทางกับทางลงสู่ทะเลอีกครั้ง กระทบกระแทกกับสิ่งต่าง ๆ ระหว่างทางที่โดนเหวี่ยงขึ้นไป ครั้งนี้มันทำให้ร่างฉันแทบแหลกเหลวจากแรงกระแทกร่างของฉันไปติดขัดอยู่กับยอดไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งเอียงโค้นลงเพราะแรงแห่งคลื่นยักษ์ที่ถาโถม ฉันยึดมันไว้มั่น ความเจ็บซ่านแผ่ไปทั่วร่างที่บอบซ้ำน้ำตาท่วมใจ

นานแค่ไหนฉันไม่รู้ได้ เมื่อความรู้สึกฉันฟื้นคืนอีกครั้ง รอบกายข้างหน้ามีแต่ซากปลักหักพัง ที่ ๆ เคยเป็นบังกะโลเรียงราย บัดนี้ ราบเรียบสนิท สิ่งที่เห็นมีแต่เพียงเศษซากของสิ่งก่อสร้างที่เคยเห็นและเคยเป็นต้นไม้น้อยใหญ่หักโค้น โรงแรมใหญ่หรูที่ฉันเคยฝันว่าจะได้เข้าพัก บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับตึกร้าง

เสียงผู้คนเอ็ดอึง แต่ฉันไม่มีเรี่ยวแรงแม้นแต่จะขยับกาย ไร้ซึ่งเสียงเรียกออกมาจากลำคอของฉัน ผู้คนเดินผ่านฉันไปมา ไม่มีใครมองเห็นฉันซึ่งติดอยู่กับซากของกิ่งก้านอันใหญ่โตของต้นไม้ร่างไร้วิญญาณมากมายถูกขนลำเรียงออกไปจากทั่วบริเวณ

ผู้คนขมักเขม้นเพื่อค้นหา ฉันอยากจะกู่ร้องให้สุดเสียง แต่ก็ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดรอดออกมาจากลำคอของฉัน ฉันหวลคำนึงถึงถิ่นกันดาร ในบ้านอันเปี่ยมสุข ลูกสาวที่น่ารักซึ่งกำลังเติบโต พ่อและแม่ที่แก่เฒ่าของฉัน รอก่อนเถอะ เดี๋ยวเขาต้องเจอฉันแน่แล้วฉันจะกลับไปยังบ้านเกิดเพื่อหาพวกเขา คิดถึงเหลือเกิน ฉันได้แต่ภวนาให้เขามาเจอฉันโดยเร็ว

"เฮ้ย ๆ มาทางนี้เร็ว เจอแล้ว ๆ" เสียงชายหนุ่มตะโกนเรียกเพื่อน น้ำเสียงตื่นเต้น

"มาช่วยกันยกต้นไม้นี่ขึ้นหน่อยเร็ว" ชายหนุ่มกวักมือเร่งเพื่อน

พวกเขาหลายคนช่วยกันยกต้นไม้ต้นนั้นขึ้นจากตัวฉัน ในที่สุดฉันก็จะได้กลับบ้านแล้ว ......... ได้กลับไปอยู่

กับลูกของฉัน กลับไปอยู่กับครอบครัวที่ฉันรัก

"โถ่เอ้ย!! ผู้หญิงเสียด้วย คงอายุไม่เท่าไหร่นะเนี่ย ดูสิน่วมไปหมดทั้งตัวเลย อืดแล้วเนี่ยกว่าจะหาเจอ ไปที่ชอบที่ชอบเถิดนะแม่คุณ"

ชายหนุ่มรำพันตาคลอด้วยหยาดน้ำ ระหว่างยกร่างของฉันขึ้นมาและวางเรียงไว้บนรถเข็น ที่ฉันเห็นจนชินตาขณะที่ติดอยู่กับต้นไม้

"ไม่น่าเลย สงสารหวะ" เขาก้มหน้าพูด น้ำตานองออกจากสองตาของเขา

"ไม่เป็นไรนะมึง เอาหนะ เดี๋ยวเราก็จะส่งเขากลับบ้านแล้ว"

เพื่อนของเขาตบไหล่ปลอบใจก่อนจะช่วยกันลำเรียงรถเข็นดังกล่าวออกไปจากที่นั้น

 

l

 

.
.

Tsunami ( Carabao ) - น้ำตาอันดามัน

l

How did animals in Thailand know
the tsunami was coming?

l


ใด ๆ ที่ได้จากการเยี่ยมชม entry นี้

ขอให้แปลเปลี่ยนเป็นกุศลเพื่อไว้อาลัยแก่เหยื่อและผู้สูญเสีย

ในเหตุการณ์

" สึนามิ 26 ธันวาคม 2547 "

... จากดวงใจ ...

 

 

สายลมที่ผ่านมา

ขอขอบคุณคลิบวิดิโอ จาก YouTube.com
เพลงไพเราะ น้ำตาอันดามัน - คาราบาว จาก www.ijigg.com
ภาพข่าวจาก นสพ.ไทยรัฐและมติชน